Wat jij leert van mijn creatieve challenge: Op de huid

Elk jaar wil ik een creatieve challenge aangaan. In deze blog wil ik je meer vertellen over mijn schilder challenge Op De Huid. Dit project heb ik in 2017 op me genomen. En geloof me, het heeft me zeker creatief gehouden.

“Een druk hoofd gaat niet samen met creativiteit.”

Het hoeft niet per se in januari al te beginnen. Soms duurt het eventjes voor ik weet welke kant ik op wil met mijn creativiteit. Of ben ik gewoon te druk in mijn hoofd. Dat laatste gaat nooit goed samen met creatief denken.

Maar in mei wist ik nog steeds niet wat ik dat jaar wilde doen. Ik voelde toch een druk ontstaan: ‘Stel dat ik nu ineens een heel groot project op wil starten, en ik in tijdnood kom?’

Ik hopte in lichte stress van de ene inspiratiebron naar de andere:

  • Ik keek TED-Talk na TED-Talk
  • Struinde DIY websites af
  • Etsy-de me suf
  • Pinterest: heerlijk om te blijven kijken, maar helaas niets waar ik zelf aan wilde beginnen

Tot het guilty-pleasure-avond was: ik keek naar Face Off. Altijd heerlijk, spannend, en prachtige creaties! (Maar volgens mij heeft ook iemand een keer een stuk plant in een vrouw haar billen gestoken voor een foto: een beetje jammer.)

“Tot het guilty-pleasure-avond was…”

Bij Face Off zijn het echt van die projecten waarvan ik denk: ‘Wow, dat is groot, ik weet niet of ik mezelf dat wel kan leren.’ Maar op een stiltedag (wat ik een paar keer per jaar doe om mijn inspiratie up to date te houden, maar daarover in een andere blog meer) viel het kwartje.

Ik kon een aantal dingen die ik heel leuk vind met elkaar verbinden:

  • met modellen werken
  • Lekker vrij schilderen
  • Iconografie: de betekenis achter voorwerpen in beelden
  • Fotografie

Tijdens de stiltedag had ik het helemaal uitgeschreven:

Ik heb een groep van 8 bijzondere meiden om mij heen: een mooi afgebakende club, waarvan ik had verwacht dat iedereen wel mee wilde helpen. (En zo gek waren ze!)

Dankzij één-op-één interviews kon ik iedereen een eigen kleur geven en eigen, betekenisvolle attributen.

Eén attribuut was steeds hetzelfde: de mosselpan. (Maar die heeft recht op een eigen blogartikel ?).

“Belangrijk: De Mosselpan!”

Uiteindelijk was ik een paar dagen voor de expositie bij de Bibliotheek Midden-Brabant klaar. Echt op ‘t nippertje. Ik heb niet zo veel inzicht in tijd, maar achteraf kan ik natuurlijk wel raden dat dit redelijk groot ging worden:

  • Ik heb 8 modellen (en mezelf, min of meer) geïnterviewd en hierop gereflecteerd
  • Ik ben 8 keer gaan winkelen bij Kringloop 013 voor geschikte attributen
  • Ik heb liters plakkaatverf gekocht
  • Mijn man heeft een houten studio voor mij gebouwd op zolder die ik elke keer kon overschilderen
  • Het eerste model schilderen kostte me 6 uur, gelukkig ging dat na verloop van tijd steeds sneller. Bij de laatste foto kostte het me nog maar 3 uur.
  • Keuzes maken: een geschikte foto kiezen uit de gemaakte foto’s, kost mij nog altijd meer tijd dan ik van tevoren bedenk.

En uiteindelijk…..is dit project ook een workshop geworden!

Dit is wat ik jou zou willen aanraden, wil je een project op je nemen: Een ‘PLAN DE CAMPAGNE’!

Daarin staat:

  • Een tijdsplanning: wanneer bouw je de studio? Hoelang duurt dat? Welke foto maak je wanneer?
  • Wie heb je nodig om mee te werken? Modellen? Heb je extra handen nodig?
  • Ik breng het eerste model altijd op de hoogte dat ze proefkonijn is ? (Dankjewel Karlijn!) Als je iets voor het eerst doet, duurt het nu eenmaal langer.
  • Maak ook een begroting: hoeveel materiaal denk je per foto nodig te hebben?
  • De modellen hebben hard voor je gewerkt! (2 uur stilzitten!) geef ze een mooi cadeau!
  • Wil je je werk ergens laten zien? Regel een expositie-ruimte! Zorg dat ze de eerste paar foto’s zien, en geef aan hoe je de serie af gaat maken.

Ik ben benieuwd naar jullie projecten! En jullie kleuren ?.

Xx Tes

 

Kleur Bekennen: Ingrid // Groen

Ingrid is voor mij een kleine vrouw met een hoofd dat overloopt van de mooie uitspraken. In dat hoofd zitten ook nog eens een paar indringende ogen. Al heel snel wist ze ook het interview om te draaien en mij de vraag te stellen: “Doe je dit project om meer vat te krijgen op al je zo verschillende vriendinnen?”

Mooi, hoe ze mensen altijd zo snel weet te doorgronden in een gesprek. Natuurlijk doe ik dit om meer vat te krijgen. Op mijn vriendinnen, op schilderen, op de wereld, I don’t know. Ik maak dingen, zodat ik vat heb op die dingen. Omdat ik dat op de wereld niet heb.

Ingrid past in het groene. Ooit stond ze voor mijn deur met een eigen gekweekte peperplant.

Voor haar staat het groene voor een nieuwe start, elke keer weer een nieuwe start. In alles. Ze loopt over van verlangen en openheid om altijd maar weer de zoektocht te beginnen naar het onbekende.

Daarom is ze ook omringd met boeken: Boeken! Stapels boeken! Zij is in mijn ogen later de omgevallen boekenkast waar je alles aan kunt vragen, zij heeft er een antwoord op.

Sinds de foto staat ze bekend als ‘de zeemeermin’. Ik denk dat dit is door haar gracieuze houding. Ja, op foto’s is ze ontzettend sierlijk. Maar in het dagelijks leven blijft ze lekker down to earth. Haar laatste wens aan mij voor ze weg ging en ik een andere kleur ging fotograferen:

`Succes met de rommelige bedoeling morgen.`

De videograaf

Soms sleur je andere mensen mee in je ideeën :). Marloes kende ik vanuit een ondernemersclub. En hoe gaaf is het als een project waar ik zo veel tijd en moeite in heb gestoken, wordt vereeuwigd op bewegend beeld?

Hier het verhaal van Marloes Harleman, Visuele versnaperingen:

“Een making-off maken van een portret waarbij een persoon n.a.v. een interview in kleur wordt geschilderd klonk voor mij zeer interessant. Ik had het zelfportret van Tessa al meerdere malen via Social Media langs zien komen. Maar hoe het hele proces werkte daar was ik erg nieuwsgierig naar. De eerste draaidag heb ik haar gevolgd hoe ze op de krappe maar knusse zolderkamer haar studio van zwart naar wit omtoverde.

Het was af en toe puzzelen vanuit welk camerastandpunt ik haar het beste kon filmen. Ook was ik een beetje bang voor mijn camera dat deze wit zou worden door de stofwolken van de spuitbus. Maar dat viel gelukkig heel erg mee. Doordat de zon regelmatig scheen met hier en daar een windvlaag zorgde dat voor mooie contrasten in het beeld.

De tweede afspraak stond in het teken van het schilderen van de geportretteerde en haar spullen in de kleur paars. Het was mooi om te zien hoe Ingeborg en haar omgeving in een stilleven portret veranderde. Soms was het wel even wachten maar bewonderenswaardig om te zien hoe stil Ingeborg kon blijven zitten onder de omstandigheden. Daarnaast werd ook mijn geduld op de proef gesteld.

Natuurlijk had ik teveel materiaal geschoten in die twee draaidagen en ik zag daarom ook een beetje op tegen de montage. Maar eenmaal bezig verliep deze vrij makkelijk en ben ook zeer tevreden over het eindresultaat. Het was een fijne samenwerking met een creatief persoon als Tessa waar ik ook gemakkelijk mee kon brainstormen voor de making off.”